Günümüz kültürü, zamanı kusursuz bir şekilde kullanmayı bir erdem hâline getirdi.
Her anın üretken olması gerektiği fikri, görünmez bir yasaya dönüştü.
Bu nedenle boş kalmak, hiçbir şey yapmamak, hatta zihni oyalayan küçük uğraşlara dalmak bile suçluluk yaratıyor. Zamanı verimli kullanmamanın, hayatı kaçırmakla eşdeğer olduğu zannediliyor.
Ne var ki, bu yaklaşımın ironik bir sonucu var:
Zamanı boşa harcamamaya çalışırken, zamanın kendisiyle olan ilişkimizi kaybediyoruz.
Zamanı Bilinçli Olarak Boşa Harcamak
Kulağa garip gelse de, zamanı boşa harcamak tıpkı bir kek yapmak ya da seramikle kupa yapmak gibi, zamanla ustalaşabileceğimiz kayıp bir sanattır.
Birçok kadim gelenek, zamanı “kullanılacak” bir şey olarak değil, “içinde var olunacak” bir gerçeklik olarak görürdü.
Budist gelenekte zamanı “boşa harcamak” önemli bir ritüeldir.
Tantrik Budizm’deki kum mandalaları bunun güçlü bir örneği:
Keşişler günlerce, haftalarca çalışarak büyük bir sanat eseri yaratır.
Sonra o eseri tek bir hareketle dağıtırlar.
Neden?
Çünkü amaç; sonuç üretmek değil, süreci yaşamak, geçiciliği kabul etmek, zamanla savaşmayı bırakmaktır.
Avustralyalı filozof W.D. Joske’nin dediği gibi: “Bir aktivitenin amaçsızlığı bile onun verdiği zevki artırabilir; onu daha ‘oyun’ haline getirebilir.”
Bugünün insanı için kabul edilmesi en zor doğrulardan biri budur:
Bazı şeyler hiçbir işe yaramadığı için değerlidir.
Zaman Harcanmaz, Sadece Yaşanır
Zaman, harcanacak bir kaynak değil; içine yerleştiğimiz bir varlık hâlidir. Biriktirilmesi, saklanması, tasarruf edilmesi mümkün değildir. Zaman, dışımızda duran bir nesne değil; bizi oluşturan dokunun kendisidir.
Bu açıdan amaçsızca var olmak yani zamanı boşa harcamak, kozmik bir öneme sahiptir.
Bu, özümüzün optimize edilmeye, sistemleştirilmeye, verimlileştirilmeye mahkûm olmadığı bir hâl. Bir gereklilik.
Ve şimdi itiraf edin:
Muhtemelen şu anda bile bir şey öğrenme, kendinizi geliştirme ya da bu boşluğu doldurma baskısıyla bu satırları okuyorsunuz.
Bırakın.
Ve değerli zamanınızı boşa harcayın.
Bir yanıt yazın